მიმართვა საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს

საქართველოს სამეფო ტახტის მემკვიდრეობითობასთან დაკავშირებული საკითხის გარკვევისათვის

საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს,  უწმიდესსა და უნეტარეს ილია II-ს

თქვენო უწმინდესობავ და უნეტარესობავ,
თქვენი მოთხოვნის თანახმად, ორივე ოჯახის წარმომადგენლები შეუდგნენ დაგვიანებულ საქორწინო ხელშეკრულებაზე მუშაობას, რომლის შეხვედრის ოქმები გეგზავნებოდათ თქვენ. სამწუხაროდ, თავადიშვილმა დავითმა ისე დატოვა საქართველო, რომ საბოლოოდ ხელშეკრულებას ხელი ვერ მოეწერა.
ღვთის წყალობით აღსრულდა თქვენი, როგორც ქართველი ერის სულიერი წინამძღოლისა და საქართველოს სამეფო სახლის მეთაურის, ბატონიშვილი ნუგზარის სურვილი, 2011 წლის 27 სექტემბერს ბატონიშვილ ანას მეორე ქორწინებიდან შეეძინა ვაჟი, მაგრამ იმის გამო, რომ ზემოთ ხსენებული ქორწინება დღემდე არ მოექცა ქართული დინასტიური სამართლის ჩარჩოებში და არ იქნა გათვალისწინებული ისტორიული ჭეშმარიტება, ამიტომ, საერთაშორისო და ქართული დინასტიური სამართლით, დაბადებული ვაჟი ჯერჯერობით რჩება ბაგრატიონ-მუხრანელთა თავადური ხაზის გამგრძელებლად და არა ბაგრატიონ-გრუზინსკების სამეფო ხაზისა (იხ. გენეალოგიური ტაბულა).
სამწუხაროდ, ზემოთ აღნიშნული ფაქტი არ აძლევს საშუალებას საქართველოს სამეფო სახლის მეთაურს, ბატონიშვილ ნუგზარს, მისი სურვილის მიუხედავად, დღესვე გამოაცხადოს მისი შვილიშვილი საქართველოს სამეფო ტახტის მემკვიდრედ. ყოველივე ამან კი, შეიძლება მომავალში გამოიწვიოს ახალი პრეტენდენტების გაჩენა და ქაოსი სამეფო ტახტთან მიმართებაში.
ქართული დინასტიური წესის დაცვის შემთხვევაში კი, ახალშობილი გიორგი გაუსწრებს უფროს დებს ტახტის მემკვიდრეობის რიგში, რადგან საქართველო ჯერ კიდევ ევროკავშირის წევრი არ არის და შესაბამისად ჯერ სავალდებულო არ არის ევროკავშირის რეკომენდაციების გათვალისწინება, რომლის თანახმადაც ევროპის სამეფო სახლებში ტახტის მემკვიდრედ ცხადდება უფროსი შვილი, ქალი იქნება თუ კაცი.
მანამადე კი, შექმნილი ვითარებიდან გამომდინარე, შესაძლებელია აღსრულდეს თქვენი და სამეფო სახლის მეთაურის შეთანხმება, ბატონიშვილ ანასა და თავადი დავითის ქორწინებიდან შობილი ვაჟი გიორგი გამოცხადდეს საქართველოს სამეფო ტახტის მომავალ მემკვიდრედ, რისთვისაც გთხოვთ მოიწვიოთ წმინდა სინოდი, რომელიც განიხილავს ჩვენს წინამდებარე მომართვას და სინოდალური განჩინებით დაადგენს:
2009 წლის 8 თებერვალს მისი სამეფო უმაღლესობის, ბატონიშვილ ანა ბაგრატიონ-გრუზინსკისა და მისი ბრწყინვალების, თავადიშვილ დავით ბაგრატიონ-მუხრანელს შორის შემდგარი ქორწინება აღიარებულ იქნას “ზედსიძეობის” ქართული სამართლის წესით. თავადი დავითი გახდება მეუღლე-კონსორტი, როგორც მომავალი ტახტის მემკვიდრის მამა და ოჯახის უფროსი და არა სამეფო სახლის, ან დინასტიის მეთაური, რაც დინასტიური კანონმდებლობით ბატონიშვილი ნუგზარის ექსკლუზიური უფლებაა და ეს უფლება შემდგომ ბატონიშვილ ანას მეშვეობით მის მომავალ ძეზე მემკვიდრეობით გადავა.
ამ ქორწინებიდან 2011 წლის 27 სექტემბერს შობილი ვაჟი – გიორგი, დედის – ბატონიშვილი ანას ხაზით მიიღებს სამეფო ღირსებას, როგორც ბაგრატიონ-გრუზინსკების ისტორიული სამეფო ხაზის გამგრძელებელი და გამოცხადდება საქართველოს ტახტის მომავალ მემკვიდრედ.
თქვენო უწმინდესობავ და უნეტარესობავ,
მიგვაჩნია, რომ დღეს სინოდალური განჩინებით შესაძლებელია ბატონიშვილი ანას მეორე ქორწინებისა და შესაბამისად, საქართველოს სამეფო ტახტის მომავალი მემკვიდრის ლეგიტიმაციის სამართლებრივ ჩარჩოში მოქცევა, რაც ერთხელ და სამუდამოდ გადაწყვეტს საქართველოს სამეფო ტახტის მომავალი მემკვიდრის საკითხს.
ჩვენი მიზანი არ გახლავთ მონარქიის შემოღება-არშემოღების საკითხის დაყენება, ჩვენი მიზანია ისტორიული სამართლიანობიდან გამომდინარე, როგორც ჩვენი ერის კულტურული მემკვიდრეობის ნაწილის – ბაგრატიონ-გრუზინსკების სამეფო ხაზის უწყვეტობის შენარჩუნება, სახელმწიფოსა და ეკლესიის მხრიდან მისი აღიარება და დაცვა.
უმორჩილესად გთხოვთ მიგვიღოთ ქვემორე ხელის მომწერნი, რათა ერთობლივად აღვუდგეთ უმეცრებას, სიყალბეს და როგორც თქვენ ხშირად ბრძანებთ, დავდგეთ სიმართლის მხარეს და აღვასრულოთ კანონიერება, რაც სათნო იქნება უფლისათვის.
ვიმედოვნებთ, რომ ეს საკითხი გადაწყდება პატარა გიორგის ნათლობამდე და იგი მის სულიერ შობას მიიღებს, როგორც უკვე ტახტის მომავალი მემკვიდრე.
უფალი გვფარავდეს !

2012 წლის 11 თებერვალი

ს.მ.ა. აკადემიკოსი მარიამ ლორთქიფანიძე
ს.მ.ა. აკადემიკოსი დავით მუსხელიშვილი
ს.მ.ა. აკადემიკოსი როინ მეტრეველი
მიტროპოლიტი ანანია (ჯაფარიძე)
ი.მ. დოქტორი დავით ნინიძე
ი.მ. დოქტორი გიორგი ოთხმეზური
“კავკასიის ფონდის” პრეზიდენტი გივი ღამბაშიძე

საქართველოს სამეფო ოჯახი XIX საუკუნის ბოლოს

samepo-ojaxi-XIX-saukunis-bolosსაქართველოს სამეფო ოჯახი XIX საუკუნის ბოლოს. სურათზე გამოსახულნი არიან ბატონიშვილები ილია, მიხეილი და პეტრე ალექსანდრეს ძე ბაგრატიონ-გრუზინსკები დედასთან – ელენე თარხან-მოურავთან ერთად (სურათი №1).

ბაგრატიონ-გრუზინსკების სამეფო ოჯახი XIX საუკუნის ბოლოს. ქვემოთ ზის ბატონიშვილი პეტრე ალექსანდრეს ძე, დღევანდელი სამეფო სახლის მეთაურის, ბატონიშვილი ნუგზარის ბაბუა (სურათი №2).

samepo-ojaxi-XIX-is-bolos

სამეფო ოჯახი

royal-house1453 წელს ბიზანტიის იმპერიის გაუქმების შემდეგ, საქართველოს სამეფო აღმოჩნდა რთულ ვითარებაში. გაერთიანებული საქართველოს უკანასკნელი მეფე გიორგი VIII (1446 – 1466) თავის თავში აერთიანებდა, როგორც აღმოსავლეთ საქართველოს სამეფოს (მამის მხრიდან მეფე დავით ულუს სამეფო ხაზს), ისე დასავლეთ საქართველოს სამეფოს (დედის მხრიდან მეფე დავით ნარინის სამეფო ხაზს), რაც პრაქტიკულად ძალზედ მნიშვნელოვანი იყო ერთიანი საქართველოს სამეფო შტოს ლეგიტიმაციის გამყარებისათვის.
გიორგი VIII-ის მეფობის ხანაში ოსმალეთმა ყოველ ღონეს მიმართა, რათა ჩაეშალა საქართველოსა და ევროპას შორის არსებული კოალიცია, რამაც, საბოლოო ჯამში გამოიწვია საქართველოს სამ სამეფოდ და სამთავროებად დაშლა.
1466 წელს ერთიანი საქართველოს მეფე გიორგი VIII იძულებული შეიქმნა კახეთში გამაგრებულიყო, სადაც მან დამოუკიდებელი კახეთის სამეფოს ჩაუყარა საფუძველი. მიუხედავად იმისა, რომ მეფე გიორგი აგრძელებს ბრძოლას ერთიანი საქართველოს აღდგენისათვის, იმ ეტაპზე რეგიონში გაბატონებული პოლიტიკა მას ამის საშუალებას არ აძლევს.
მომდევნო საუკუნეებში, მეფე გიორგი VIII-ის უშუალო შთამომავლები კახეთის სამეფო შტოდან, აგრძელებენ ბრძოლას ქვეყნის გაერთიანებისკენ, ზოგიერთი მათგანი წარმატებასაც აღწევს, მაგალითად როგორებიც იყვნენ: მეფე თეიმურაზ I (1605-1648). 1625 წელს იგი აერთიანებს ქართლისა და კახეთის სამეფოებს და ხდება გაერთიანებული ქართლ-კახეთის მირონცხებული მეფე. სამწუხაროდ, 1648 წელს ირანმა საქართველოში შემოჭრით გააუქმა ეს მნიშვნელოვანი პოლიტიკური გაერთიანება. შემდგომ თეიმურაზ მეფის შვილიშვილი ერეკლე I, რომელიც 1688 დან 1703 წლებში ქართლის ტახტზე ადის, ასევე ცდილობს ამ ორი სამეფოს გაერთიანებას, თუმცა მასაც ხელი ირანმა შეუშალა. კახეთის სამეფო შტოს წარმომადგენლებს შემდგომშიც მრავალი მცდელობა ჰქონდათ ქვეყნის გაერთიანებისა, მაგალითად მეფე ალექსანდრე III, რომელიც მეფობდა ქართლში 1735 დან 1737 წლებში, ასევე ცდილობდა გაერთიანებას. შემდგომში მეფე თეიმურაზ II, რომელიც 1744 წელს ადის ქართლის ტახტზე, თანაც სვეტიცხოველში მეფედ კურთხევის სრული წესის დაცვით და მისი შვილი ერეკლე II საბოლოოდ აერთიანებს ქართლ-კახეთის სამეფოს 1762 წელს.
1790 წელს დაიდო ე.წ. “ივერიელთა ტრაქტატი”, რომლის თანახმადაც მეფე ერეკლე II აღიარებულ იქნა სრულიად საქართველოს სუვერენულ მეფედ. ხელშეკრულებას ხელი მოაწერა საქართველოს პატრიარქმა ანტონმა, იმერეთის მეფე სოლომონ II, გრიგოლ დადიანმა (სამეგრელოს მთავარი) და სიმონ გურიელი (გურიის მთავარი). ამ ტრაქტატის შემდგომ მეფე ერეკლე II-ის ტიტული გახდა – ”მეფე სრულიად საქართველოისა და სხვათა” რაც შემდგომში მემკვიდრეობით გადავიდა მის ვაჟზე, გიორგი XII-ზე, რომელიც იყო საქართველოს ბოლო მეფე.
1801 წელს რუსეთის იმპერატორმა უხეშად დაარღვია საქართველოსა და რუსეთს შორის 1783 წელს დადებული ”გიორგიევსკის ტრაქტატი” და საქართველოს სამეფო გააუქმა. თუმცა, ერეკლე II-ისა და გიორგი XII-ის შთამომავლებს სამეფო ღირსება არ გაუუქმა. 1801 წლიდან დაწყებული, რუსეთის იმპერიამ საქართველოდან რუსეთში ძალით გადაასახლა მხოლოდ სამეფო ოჯახის წარმომადგენლები (ბატონიშვილ ნუგზარ ბაგრატიონ გრუზინსკის უშუალო წინაპრები). არცერთ სხვა, გვერდითი შტოს ბაგრატიონებს ეს რისხვა არ შეხებიათ, რადგან ისინი, სამეფო ტახტის აღდგენის თვალსაზრისით რუსეთისათვის საშიშროებას არ წარმოადგენდნენ. ასეთ თავადურ განშტოებებს მიეკუთვნებოდნენ ბაგრატიონ-მუხრანელები, ბაგრატიონ-დავითიშვილები, ბაგრატიონ-ბაბადიშები.
დღეს, საქართველოს სამეფო სახლის მეთაური და საქართველოს სამეფო ტახტის მემკვიდრე, ბატონიშვილი ნუგზარი არის სწორედ, მეფე ერეკლე II-ისა და გიორგი XII-ის პირდაპირი მემკვიდრე.